“Respect voor leerkrachten krijg je vaak pas twintig jaar later”

Bockie De Repper, schuilnaam voor Jonas Van Boxstael, draaide in maart 2026 een maand lang mee als volwaardige leerling op GO! atheneum Dendermonde. In het begin leek dat nog best mee te vallen. “De eerste week dacht ik zelfs dat het té gemakkelijk ging zijn. Maar toen begon het ritme van toetsen en huiswerk. Ik denk dat dat veel nijger is dan vroeger. Toen ik op die leeftijd thuiskwam, dronk ik een liter cola en keek ik met een zak chips naar The Simpsons. Daarna even snel huiswerk maken en klaar. Nu gaat dat echt niet meer.”

Ook zijn beeld van leerkrachten veranderde. “Leraar zijn is toch geen evidente job. Je helpt massaal de kinderen van anderen opvoeden en je krijgt elk uur een andere klas tieners voor je neus die niet per se naar jou willen luisteren. Niet evident. Bovendien krijg je vaak pas twintig jaar later respect voor je werk.”

Zijn eigen schoolloopbaan verliep niet altijd even vlot. “Toch heeft iedereen wel een leerkracht van wie je denkt: die zag mij voor wie ik ben. In het zesde middelbaar zei een leerkracht tegen mij: ‘Jij let niet op en zit hier vooral te tekenen. Misschien moet jij wel kunstschool gaan volgen?’ Daardoor is mijn wereld opengegaan, want ik wist zelfs niet dat kunstonderwijs bestond.”

Vandaag ziet hij dat jongeren beter zicht hebben op de mogelijkheden die er zijn. Ook de afstand tot leerkrachten lijkt kleiner geworden. “Als je iets niet begrijpt, kan je je leerkracht een bericht sturen. En die antwoorden dan nog ook! Dat heb ik vroeger toch anders ervaren.”

Voor directeur Gerd De Wit was het allesbehalve vanzelfsprekend om een televisieploeg een maand lang op school toe te laten. Het eerste contact met productiehuis Woestijnvis kwam er ongeveer een jaar voor de opnames.

“Tien jaar geleden zou ik zo’n avontuur niet aangedurfd hebben”, vertelt hij. “Nu heb ik zelf veel voorwaarden gesteld en zijn er vooraf heel wat gesprekken geweest. Onderwijs komt al zo vaak negatief in het nieuws. Ik wou zeker zijn dat de reeks een eerlijk beeld zou geven van onze school.”

Ook voor leerlingen die zich in de reeks kwetsbaar opstellen, werden goede afspraken gemaakt. Ze krijgen de fragmenten over zichzelf vooraf te zien, kunnen terecht bij een psycholoog en kregen coaching over hoe ze op sociale media met eventuele vervelende reacties kunnen omgaan.

Ook Bockie vindt die omkadering essentieel. “Het is een heel persoonlijke reeks geworden. Ik was heel open naar de leerlingen en zij ook naar mij. We gaan allemáál met de billen bloot. Daarom ben ik ook zo zenuwachtig voor de uitzending. Ik zou het niet kunnen verdragen dat een leerling een slechte reactie krijgt. Dat zijn echt allemaal mijn vrienden geworden.”

Een maand lang filmen vraagt ook praktisch heel wat van een school. Bovendien wilde niet elke leerling gefilmd worden.

“Iedereen werd goed geïnformeerd en was volledig vrij om wel of niet mee te doen”, vertelt Gerd. De school zocht daarom naar oplossingen waardoor beide keuzes naast elkaar konden bestaan. “We hebben twee speelplaatsen. Tijdens de opnames was één daarvan voor leerlingen die niet gefilmd mochten worden. Ook in de klas en in de eetzaal waren er kijkhoeken waar leerlingen konden zitten als ze niet in beeld wilden komen.” Zo kon de productie vrij genoeg werken zonder dat deelname vanzelfsprekend werd.

Wie de eerste aflevering zag, maakte ook kennis met ‘meneer Huyck’. Wiskundeleraar Pieter Huyck probeerde Jonas wegwijs te maken in de wereld van de afgeleiden. De wiskundeles leek niet meteen Bockies natuurlijke habitat.

“Het is zeker goed gekomen tussen ons”, lacht Pieter. “Jonas was een aangename leerling die echt interesse toonde. Hij stelde vaak goede vragen. Alleen kwamen de praktische toepassingen van afgeleiden pas na de draaiperiode aan bod. Ik vrees dat ik hem dus niet helemaal heb kunnen overtuigen van het belang ervan.”

Voor de leerkrachten was lesgeven met camera’s erbij even wennen. “In het begin vond ik het toch stresserend. Je moet ‘gewoon’ lesgeven, maar ondertussen krijg je een microfoontje opgespeld, is de hele klas extra verlicht en staan er verborgen camera’s. Dat zijn toch wat extra balletjes om in de lucht te houden. Maar vanaf de tweede les ging het al veel vlotter.”

En de leerlingen zelf? Ook voor hen was die maand bijzonder. Lenn Teran zat samen met Bockie in de klas en zag hoe snel de nieuwe ‘leerling’ deel van de groep werd.

“We hadden allemaal heel snel een goede band met Bockie. Hij was heel open naar ons, ook over hoe het vroeger voor hem niet makkelijk was. Veel jongeren maken heftige dingen mee, maar daar wordt niet altijd over gesproken. Hij heeft veel meegemaakt, maar staat heel positief in het leven. Daar hebben we veel van geleerd. En we hebben natuurlijk ook veel gelachen.”

Dat die band ook na de opnames bleef hangen, bleek op de dag van de eerste uitzending. Bockie trakteerde de hele klas in een hamburgerrestaurant. Een maand samen in de klas schept duidelijk een hechte band.

‘Bockie Gaat Naar School’ is elke maandag te zien op Play en in de app nog tot en met 28 september.